H απελπισία που διακατέχει όλα πλέον τα στρώματα της κοινωνίας μας είναι έκδηλη με όποιον κι αν μιλήσεις, όπου κι αν σταθείς. Ακούς τους "περίεργους" κυβερνώντες να λένε για επιτυχία, για ανάπτυξη για εκτόξευση της Ελλάδας και λες, ότι "δεν μπορεί εγώ ζω σε άλλη χώρα". Δεν υπάρχουν λεφτά, δεν έχω να πληρώσω, δεν μπορώ να ξεκινήσω κάτι, με απέλυσαν, μου έκαναν μέιωση, χρωστάω παντού, είναι λόγια που ακούς μιλώντας με τον κόσμο της πραγματικής οικονομίας και όχι της virtual οικονομίας του Στουρνάρα!!!
Μια βόλτα να κάνεις στις γειτονιές σε πιάνει η καρδιά σου με τα κλειστά μαγαζιά και αναρωτιέσαι....Υποτίθεται ότι τρία χρόνια τώρα, που σώζω τις ιδιωτικές τράπεζες, το κάνω για να αρχίσουν να ρίχνουν ρευστό στην αγορά και να επέλθει κάποιου είδους ανάπτυξη. Τίποτα όμως, ακόμα τις σώζουμε και ευρώ στην αγορά δεν βλέπουμε.
Πάνε να μας πείσουν πως αν πουλήσουν τα πάντα, η Ελλάδα θα ορθοποδήσει. Το μεγαλύτερο ψέμα! Και όλη η Ελλάδα να πουληθεί το χρέος δεν θα μειωθεί παρά μόνο κάποιες 10αδες δις.ευρώ, θα παραμένουμε σε αυτήν την κατάσταση και πάντα θα έχουμε τον μπαμπούλα των δανειστών και τα ανδρείκελα τους στο κεφάλι μας!!!
Η απελπισία υπάρχει γι αυτόν ακριβώς τον λόγο. Γιατί κανένας μας δεν βλέπει φως στο τούνελ. Όσες κυβερνήσεις κι αν αλλάξουν αν δεν φύγουν οι δανειστές από την μέση προκοπή δεν θα δει αυτός ο τόπος.
Κι αναρωτιέμαι αν πριν δυο χρόνια χρεωκοπούσαμε, τώρα σε ποια κατάσταση θα βρισκόμασταν τελικά; Mήπως θ αρχίζαμε να βλέπαμε αυτο το φως που ψάχνουμε; Mήπως θα είχαμε την ελπίδα οτι κάποια στιγμή τα πράγματα θα φτιάξουνε;
